G.T. Moore | Seek The Kingdom First Album Review



Press -> Snippets:

Seek The Kingdom First - Album Review

De Britse zanger en gitarist GT Moore maakte al reggae in de jaren ’70, met zijn eigen groep Reggae Guitars (misschien wel de eerste keer dat ik het woord "reggae" hoorde) maar ook in de Black Ark studio van Lee Perry. Moore speelde gitaar op 'The return Of Pipecock Jackson' (1980), een Nederlandse release. Hij is daarnaast een graag geziene gast in dit land, niet alleen in reggaemiddens. Moore heeft hier onder meer samengewerkt met Paul Couter, Wigbert, Dirk Van Gansbeke, de Beat Popes en de McGuiness Brothers. In 2011 maakte GT Moore een frisse rootreggaeplaat met de West-Vlaamse Irie Vibes Band, de eerste release van het Green Tongue-label.

Van dat album herneemt GT Moore hier een drietal tunes. 'Dreamworld' zat al in mijn selectieve liedjesgeheugen gegrift en deze uitvoering zal die imprint alleen maar versterken, zeker met die zalige, upsettende dub erbij. ‘Sunshine’ is in huize Shakespear een meezinger maar schakelt hier een versnelling lager en krijgt prompt een veel meditatiever karakter, als een gebed bijna. In het tussenstuk, de iets snellere instrumental en de dub lijkt Augustus Pablo te herleven, met een van die spaarzame Black Ark-opnames van hem. 'Seek The Kingdom First' kreeg in de Lost Ark etherische backing vocals mee, terwijl Moore zelf nog smekender en klagender zingt dan we toch al van hem gewend waren,weeping and wailing and nashing of teeth.

Het is cool om te horen hoe ook Belgische producers tegenwoordig hun eigen, herkenbare stempel drukken op de reggae. Dit is onmiskenbaar de sound van de Lost Ark in Sint-Maria-Aalter, getekend Poddington Krank aka. Puraman, zanger en brein van Pura Vida, de Lee Perry van de 21ste eeuw. Minder vrolijk en naïef dan de originele Irie Vibes versions, deeper roots met open cymbalen en vintage special effects.

'Songs Of Love' is het muzikale buitenbeentje op deze plaat, met een twinkelend Afrikaanse gitaartje, krachtige salsablazers en een riddim gebouwd rond flying cymbals, eerst nog licht freewheelend om dan geleidelijk in de juiste reggaeplooi te vallen. World music in de ware zin van het woord maar wel doordrongen van reggae en rastafari. Het langste nummer is 'Be True', een bezwerende oproep om in alle omstandigheden trouw te blijven aan jezelf, wat GT Moore zelf alleszins gedaan heeft in de 50 (!) jaar dat hij nu muzikant is. Echt (financieel) rijk is hij er nooit van geworden maar hij heeft wel altijd gezongen en gespeeld "in a true way". "Each and every day I pray": dat helpt ook, als rastaman from the heart die Moore volgens ons toch wel is. Dat blijkt andermaal uit 'One Two Three', een (kerst)liedje dat in al zijn eenvoud en openhartigheid doet denken aan I Jah Man Levi.

GT Moore voegt met dit album een mooi pronkstuk toe aan zijn kleurrijke oeuvre. 'Turn Israel', een geweldige 12” uit 1995, was lange tijd onze favoriete tune (niet toevallig geproduceerd door Jah Rej, ook een man die samenwerkt met Irie Vibes en Green Tongue), op de voet gevolgd door de eerste versie van 'Sunshine'. Vanaf nu zullen we moeten kiezen uit minstens acht kandidaten, en dan hebben we de sublieme dubs er niet eens bijgerekend.

. Jah Shakespear, Reggae.be 2013

See more at:
http://www.reggae.be/